Kennis is nog geen wijsheid

juf slaatBehandeld worden voor een aandoening die je niet hebt, ook dat gebeurt.
Ik kijk terug naar de tijd dat onze jongste zoon een jaar of zes was. Een kwetsbaar kind, gevoelig, lief en soms teruggetrokken. In de eerste klas van de lagere school (groep 3 tegenwoordig) ging het mis. Hij kreeg nachtelijke aanvallen, nat van het zweet haalden we hem uit bed en zetten hem onder de douche om af te koelen. Heel beangstigend, de volgende dag wist hij echter van niks. Toen de aanvallen bleven duren werden we door de huisarts doorverwezen naar een kinderarts. Er volgden onderzoeken: een scan en een eeg waarna de conclusie epilepsie werd getrokken. Hij kreeg medicijnen waarvan hij steeds meer nodig had om de aanvallen te bestrijden. De medicatie was op een gegeven moment zo hoog dat ik binnenstapte in de apotheek en aan de apotheker vroeg of deze dosering wel verantwoord was. Dat was het zeker niet, de hoeveelheid was zelfs voor een volwassene aan de hoge kant. Ik besloot een brief te schrijven aan het ziekenhuis waarin ik hen ter verantwoording riep. Dat hebben we geweten: de kinderarts pisnijdig en we werden doorgestuurd naar een kinderneuroloog in het VU Amsterdam. De medicijnen hadden we inmiddels afgebouwd en zo vertrokken we naar Amsterdam. De kinderneuroloog testte ons kind en stelde de diagnose add, anders dan bij adhd is er geen sprake van hyperactiviteit maar van een aandachtsstoornis. De nachtelijke aanvallen bleken nightterrors te zijn, angstdromen waarbij het lijkt of iemand wakker is. Om hiervan de oorzaak op te sporen viel nog niet mee. Tot we van een klasgenootje van onze zoon hoorden dat juf hem soms sloeg en kwaad werd als hij iets niet kon vinden. De juf ontkende in alle toonaarden, ik heb haar zo de les gelezen dat ze hem verder met rust liet.
De nachtelijk aanvallen werden minder erg maar verdwenen niet, er moest nog iets zijn. Op een ochtend werd ik wakker met het antwoord: je zoon moet uit de hoogslaper in een gewoon bed. Wie heeft mij dit antwoord ingefluisterd? Was het mijn onderbewustzijn of een antwoord uit een andere dimensie? Ik weet het niet, maar ik wist zeker dat het klopte.
De hoogslaper werd dezelfde dag uit elkaar gehaald en in zijn nieuwe, gewone bed heeft hij nooit meer een aanval gehad. De moraal van dit verhaal: blijf altijd kritisch, een dokter maakt ook fouten want kennis is nog geen wijsheid ….. en pas op met hoogslapers.
Tot schrijfs…..

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share