Knetterende kriebels

maillotOvergevoelig zijn, iets wat je overkomt of wat je bent?
Mijn kindertijd lag in de jaren zestig, jongens hadden broeken en meisjes jurken of rokken. De winter was een tijd van jeuk en irritatie, niet vanwege luizen maar de vreselijke maillots. Wat haatte ik maillots en wollige kleren, vaak heb ik geprobeerd om ’s ochtends naar school te gaan met blote benen, een enkele keer had ik succes, meestal werd ik naar boven gestuurd met de opmerking: ben je helemaal gek geworden! Toen ik ouder werd namen panty’s de kriebelfunctie over, verplicht bij feesten en partijen. Eenmaal op het middelbaar onderwijs kon je als meisje zonder op te vallen een broek dragen, een hele opluchting. Nu zijn er leggings en trek ik met plezier een rok of jurk met legging aan op voorwaarde dat de legging niet van kunststof is. Katoen moet het zijn en ik hoop dat er binnenkort bamboe leggings op de markt komen. Bamboe is duurzamer dan biologisch katoen en nog zachter ook. Betaalbare kleding is vaak van kunststof (acryl, polyamide). De keer dat ik een kunststof trui heb gepast in de winkel kwam meteen het maillot gevoel naar boven, zodat ik de trui meteen weer uit deed, als toegift bleek ik zo elektrisch geladen dat ik het hoorde knetteren en mijn haren stonden recht overeind! Dat anderen geen last hebben van kriebels, geknetter, irriterende labeltjes en klierende sieraden is onbegrijpelijk. Kijkend naar m’n jeugd denk ik dat mijn overgevoeligheid is aangeboren, alhoewel ik de titel “gevoelig” beter vind passen. Overgevoeligheid klinkt als een overdreven reactie, ik bekijk het anders: als iets mijn lichaam irriteert is het niet goed voor mij. Tot schrijfs…..

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share