Op zoek naar de sjeu

De verenigde staten van amerika blijven onveranderd zichzelf,  liefhebbers van oorlog als het maar niet te dicht bij huis is. Trump is door de aanval op Syrië de afgelopen week volledig door de mand gevallen, zoals Jim Stone op z’n website meldde “all hope is lost”.
Trump heeft het amerikaanse volk misleid en hoort gewoon bij de club, vandaar dat hij president mocht worden en niet is geelimineerd.
Teleurstellend maar dat is politiek altijd nietwaar?
Ik probeer er niet te veel bij stil te staan, niets zo frustrerend als problemen waar je geen vat op hebt, de voelbare dreiging van een derde wereldoorlog drukt zwaar op het gemoed.
Maar positieve dingen vinden en daar op focussen is momenteel niet makkelijk.
Zorgen om m’n vader die plotseling op sterven na dood was en na een week ziekenhuis nu weer thuis is. Dan is er nog het hoger beroep in de rechtszaak wat 1 mei op de rol staat. Het is de enige manier om recht te halen maar de aanwezigheid van de zeemeeuw en co. is eigenlijk onverdraagbaar.
Het valt al met al niet mee het leven van een lichtere kant te bekijken. Wat ik erg mis is de humor die altijd hier in huis ronddwaalde. Elkaar wat de gek aansteken of een geweldige mop aan tafel, de dingen die het leven sjeu geven.
Hopelijk vinden we uiteindelijk een deel hiervan terug zodat ons huis weer een aangenamer safe house kan zijn.

Reageren is niet mogelijk