Finito

De afgelopen week was er het hoger beroep, na het optrekken van de kruitdampen merkten we dat er een last van onze schouders viel. Niet dat de rechtszaak als genoegdoening voelde, integendeel. Onze advocaat was niet optimistisch, zacht gezegd. De tegenpartij had op het laatste moment een andere advocaat erop gezet en de zeemeeuw schitterde door afwezigheid. De beul verving hem met een smoesje dat de zeemeeuw geen tijd had, druk druk druk met het voorbereiden van een buitenlandse reis. De volgende dag stond de auto van de zeemeeuw gewoon bij de fabriek, maar ja, wie kijkt daar van op.
Alhoewel we weinig vertrouwen hebben in een afloop waarbij de ex-werkgever eindelijk eens op z’n flikker krijgt zijn we toch opgelucht. Bijna vijf jaar hebben de leugens en manipulaties van de zeemeeuw en de beul ons leven overheerst.
Een paar weken geleden stak een collega van mijn man hem een hart onder de riem: wat er ook gebeurt, ze kunnen jou niks meer maken.
En zo is het, de zeemeeuw is nog steeds bezig, maar niet meer met ons. En ook de beul weet nog steeds de minst weerbaren een dreun te verkopen.
Destijds runden mijn man en een collega de productie in deze fabriek. Nadat mijn man was weggewerkt was de collega aan de beurt. Ongeveer dezelfde werkwijze: eerst zoveel shit over iemand gooien dat ie overspannen wordt om vervolgens diegene z’n werk te ontnemen en achter een machine te zetten. Deze collega had een rechtsbijstandverzekering maar heeft niet de moeite genomen daar gebruik van te maken. Met de jarenlange strijd van m’n man in het achterhoofd wellicht een verstandige keus.
Nu ook deze oud-collega is weggewerkt is de kennis in de fabriek aangepast aan het niveau van de zeemeeuw zodat niemand meer weet wat er anders en beter had gekund.
De vacatures zijn opgevuld door onervaren mensen in het bezit van een hbo  papiertje.
Destijds moest mijn man – in al zijn overspannenheid – ook een hbo studie erbij gaan doen. Onder het mom  “we krijgen je er wel onder” was dat één van de eisen om zijn baan te kunnen houden. Omdat hij medicijnen kreeg waarmee hij niet mocht rijden was ik zijn chauffeur. Wie verwacht dat een overspannen iemand die leeft op pammetjes überhaupt een studie kan doen is kwaadaardig of zelf zwaar gestoord.
Om niets te frustreren ging mijn man de cursus volgen, fysiek dan, verder kreeg hij er weinig van mee. Maar dat maakte niet uit, hij slaagde voor het eerste onderdeel, weliswaar na een herkansing, maar toch. Met hulp van onze zoon, maar toch.
Want zo’n hbo diploma middle management is makkelijk te halen voor wie van theoretisch geleuter houdt en weet waar ie op internet moet zoeken. Voor de rest stelt het niets voor.

Maar we zijn klaar, finito, we hebben ons best gedaan om recht te halen, we hebben gespeeld tot het einde. Het kan nog lang duren voor er een uitspraak van de rechters komt, misschien wel een jaar. We zien het wel, we zijn er klaar mee en gaan verder met de blik zo veel mogelijk vooruit. Maar af en toe, zo nu en dan, hoop ik dat het sinistere trio van de zeemeeuw, de beul en de patiencer alsnog een rekening krijgen voor hun frauduleus gedrag. Omdat recht recht hoort te zijn.

Reageren is niet mogelijk