Lui zijn ze

We zijn alweer terug van vakantie, we hadden prachtig weer en een schitterend plekje op de camping in Normandië. Toch bracht deze vakantie niet de rust en ontstressing waarop we hadden gehoopt. De dagen voor vertrek kregen we bericht dat de rechters van het hoger beroep hadden besloten onze vordering af te wijzen. Alweer werd alles in een vloek en een zucht afgehandeld zonder noemenswaardige onderbouwing waarom.
Lui zijn ze, daarmee is eigenlijk alles gezegd. Dus als je baas je ontslaat omdat hij zelf heeft geblunderd: doe geen moeite. De rechtsspraak is een lachertje en je kunt je centen beter in de beurs houden en op zoek gaan naar een andere baan.
Laat geen advocaat je wijsmaken dat het uiteindelijk goed moet komen omdat je een hele sterke zaak hebt, het maakt namelijk niet uit hoe sterk je bewijs is als rechters te lui zijn om er naar te kijken. Als klap op de vuurpijl moet je ook de kosten betalen van de liegende tegenpartij waardoor er uiteindelijk van de magere ontslagvergoeding niets over blijft.
Natuurlijk kunnen we tegen deze beslissing weer in beroep gaan, maar daar trappen we niet meer in. Als je ontdekt dat een systeem niet deugt moet je er nooit meer gebruik van maken.  Daarmee zijn we helemaal uitgespeeld omdat de scheidsrechters liggen te slapen en het vals spel van de tegenpartij niet wordt opgemerkt – laat staan bestraft.
Deze week is m’n man weer begonnen te werken, niet als productiechef in dagdienst maar als operator in ploegendienst. Dat is aan één kant zwaarder, aan de andere kant werkt hij wel met plezier zonder de ondermijnende manipulaties van de zeemeeuw en de beul.
Een dikke vette streep hebben we gezet onder het Hollandia /Nestlé / Hochwald tijdperk, een succesvol tijdperk van maar liefst 42 jaar werd destructief afgebroken door de komst van een zeemeeuwmanager die ongestoord zijn gang kon gaan. Alle medewerkers met meer verstand van zaken dan hijzelf (en dat kan snel) zijn inmiddels aan de kant gezet, inclusief zijn eigen baas. Zou het niet mooi zijn als de Duitse eigenaar besefte wat hier is gebeurd en de stekker er uit trok? Daar droom ik wel eens van zodat we niet elke dag tegen de rokende fabrieksschoorsteen aan hoeven kijken.
Al met al zijn we opgelucht dat deze toestand – die vijf jaren heeft geduurd – is afgesloten.
Niet zoals we hadden gedacht maar eindelijk afgesloten.
We gaan verder met ons leven, de blik vooruit om te beleven wat het leven ons verder brengt.

Reageren is niet mogelijk