Niet de enige

Op sommige dagen word ik overvallen door de mcs blues.
Blues is niet het juiste woord, een boos gevoel overheerst. Waaraan heb ik dit verdiend en waarom krijg ik niet het medeleven waar ik recht op zou moeten hebben.
Iedereen met mcs zal dit ongetwijfeld herkennen. Je mag geen last hebben van de steeds zwaardere parfumwolken van je medemens. Dat is een persoonlijke keus en valt onder de privacy. Ik snap wel dat mensen zo denken, maar het maakt mij ziek en plaatst me grotendeels onder huisarrest. Wat zou ik graag net als de mensen om me heen deze allergie negeren, de enkele keer dat ik dat bewust doe weet ik dat de straf automatisch volgt.
Onze overheid maakt het er – zoals altijd – niet beter op, mcs is in Nederland niet erkend als aandoening. Maar wat kun je verwachten van een land dat chemische bedrijven ongestraft gif laat dumpen en geen problemen heeft met chroom-6 in het o zo duurzame hout.
De overheid doet niets, de medemens kijkt weg, dan besef je dat er geen oplossing is.
Het is niet aardig, maar toch ben je dan opgelucht dat er meer mensen zijn met hetzelfde probleem. En dat zij dezelfde frustraties hebben om dit te accepteren en zo goed mogelijk door te gaan.
Er zijn duizenden van ons, hoewel het soms voelt dat je de enige bent.
Ik wil deze gevoelens delen omdat mcs blues dagen voor ons allemaal een onvermijdelijk gevolg zijn van de consequenties van mcs.

Reageren is niet mogelijk