Geen eten zonder zout

Een paar keer ging ik de afgelopen weken achter de computer zitten om te schrijven, hoog tijd voor een nieuwe what’s up. Een maal lukte het me op iets op het scherm te krijgen, ik begon het te lezen met het oog van de bezoeker en dacht, dit is niks.
Het laatste half jaar was namelijk niet makkelijk, m’n oudste zus is na een kort ziekbed overleden en een nichtje van amper veertig jaar heeft kanker en zit midden in de chemo’s.
Dingen waarvan je denkt, dat hoort niet zo – dat is niet eerlijk.
De meeste stress in het leven krijgt een mens denk ik door gebeurtenissen waarvan je denkt “onacceptabel”. Het zijn de gebeurtenissen waarvoor we zelf niet hebben gekozen, dingen waar je geen invloed op hebt.
Een ontspannen leven draait op routine, de dingen gaan zoals je verwacht en daar sta je verder niet bij stil. Tot er iets gebeurt dat je agenda compleet overhoop haalt.
Mcs is ook zo’n spelbreker, mcs gaat je agenda overhoop halen. Je verstand gaat op zoek naar oplossingen, je gaat registreren welke dingen je moet vermijden en voor je het weet denk je “jeetje, er blijft wel heel weinig over”.
Daar ben ik soms ook somber van maar heb geleerd dat ik mezelf zo nu en dan een schop onder de kont moet geven. Accepteren wat je niet kunt veranderen en er het beste van maken. Humor was voor mij altijd de smaakmaker van het leven, lange tijd was dit belangrijke ingrediënt zeer schaars in ons leven, het was als eten zonder zout.
Ik ga m’n best doen deze natuurlijke smaakmaker weer op het menu te krijgen. In m’n hoofd zitten al een paar verhalen die een glimlach op m’n gezicht brengen.

Reageren is niet mogelijk