Een stadsmens op het platteland

 De afgelopen maand was rommelig doordat m’n vader langzaam achteruit kachelde en op een ochtend tegen de hulp zei “ik heb geen kracht meer om op te staan”. De dokter werd er bij gehaald, die zag ook dat het zo niet langer kon, pa moest naar het ziekenhuis. M’n vader woont in Leeuwarden, maar hier was geen plaats voor hem want we zijn een armetierig land geworden. Dus bracht de ambulance pa naar een ziekenhuis in Heerenveen waar – het was een wonder – nog een plekje vrij was. Pa had een longontsteking, de nieren deden niet veel en het bloed was veel te dun. Toch leek hij niet doodziek, de verpleegster vertelde dat mensen op zijn leeftijd vaak geen koorts meer kunnen ontwikkelen en juist een ondertemperatuur hebben, zo ook m’n vader: 34,6. Na een kleine week knapte pa wat op en dan komt het punt dat je moet oprotten uit het ziekenhuis, maar wat dan? Hij was nog lang niet hersteld, terug naar huis was geen optie dus werd er gezocht naar een tijdelijk verblijf in een verpleeg/revalidatie centrum. Ook hiervoor was in Leeuwarden geen plaats, de tweede keus – Harlingen – wordt binnenkort gesloten, hoe logisch is dat? En nu ligt pa in Burgum op een eerstelijns afdeling waar je binnen 12 weken weg moet. Netjes allemaal, een eenpersoonskamer met wc en douche, het gebouw is nog maar een paar jaar oud. Maar de ontwerpers vergaten in hun ongelooflijke domheid telefoonlijnen aan te leggen. Of denken ze dat 80 plussers een hippe gsm hebben? De meeste 80 plussers – ook mijn vader – hebben door een verminderd gehoor thuis een speciale telefoon zodat een gsm sowieso geen uitkomst biedt.
Daar zit je dan als stadsmens op het platteland, “ze spreken hier allemaal fries tegen me”.
Ik kan hem niet even bellen om te vragen hoe het gaat en de rit van 45 kilometer is te ver om “even” langs te gaan. We hebben gezien wat we eigenlijk al wisten, de gezondheidszorg is kapot. Dan bedoel ik niet de verpleegsters / verzorgenden die hier werken, ze doen vreselijk hun best maar hebben door alle protocollen met de bijbehorende papierwinkel weinig tijd voor datgene waarvoor ze zijn bedoeld: zorgen voor de patiënt.
En nu maar hopen dat pa binnen de twaalf weken voldoende is opgeknapt om naar huis te gaan. Wat moet je anders?

Reageren is niet mogelijk