Smoezen verzinnen

Ik weet niet wat ik erger vind – de weigering van mensen om mcs serieus te nemen of de isolatie die het met zich meebrengt. In het verleden was het minder beklemmend, de kinderen woonden nog hier en Johan werkte wel meer uren maar op gebruikelijke tijden. Vroeger kon ik zelfs genieten als ik een dag voor mezelf had, nu voelt het steeds vaker als eenzame opsluiting.
Zelfmedelijden helpt je niet vooruit maar ligt altijd op de loer. Op zulke dagen beland ik in het niets, waar zou ik nog moeite voor doen. Foute boel, dat weet ik zelf ook, en dan begin ik smoezen te verzinnen waarom ik niet schrijf, piano speel of andere dingen uitstel die op het programma staan. Het is te warm, ik ben te moe en te ongemotiveerd.
Vanavond geef ik mezelf niet langer uitstel, Johan heeft nachtdienst, op de vierde achtereenvolgende avond
in m’n uppie moet er iets gebeuren.
Ik vermoed dat zulke stemmingen bij de meeste mensen met mcs niet onbekend zijn. Als je het gevoel hebt dat alles om je heen je naar beneden trekt is het nodig om je los te koppelen van deze gevoelens. Disconnect zeg ik dan in mijn gedachten, alles naast je neer leggen en ergens mee bezig gaan. Voor mij is dat op dit moment schrijven, soms pak ik de breipennen of ga opruimen. Laatst kwam ik op internet yoga oefeningen tegen voor mensen met chronische pijn, ook die helpen me met loskoppelen.  Nu ik eindelijk weer wat schrijf voelt dat positief ook al is het eigenlijk een negatief verhaal. Niet bedoeld om te klagen maar om te vertellen hoe ik daar mee om probeer te gaan. Ook al twijfel ik over het online zetten van deze what’s up ik doe het toch in de hoop dat iemand er wat aan heeft.

Reacties zijn gesloten.