Te weinig “wij”

Zondagochtend, het is stil in huis, Johan heeft vannacht gewerkt en ligt te slapen. De nachtdienst zit er weer op waarna ons weekend kan beginnen. Vandaag nog niet want na de nachtdienst volgt automatisch de zombiedag. Moe, heel erg moe en meestal hoofdpijn. Dus wordt het een sombere zondag dankzij onze overheid die ploegendienst voor zestig plussers best wel ok vindt. Tuurlijk, hebben de boven ons gestelden geen last van, die lachen zich slap. Wat ze ons allemaal door de strot duwen is ongekend en we pikken het ook nog dankzij de propaganda van de staatsmedia. Weinigen beseffen dat wij het noord korea aan de noordzee zijn.
Daar wil ik me niet te druk meer over maken, dingen die je niet kunt veranderen kun je maar beter accepteren, dat scheelt een hoop negatieve energie.
Liever denk ik aan ons kleinkind dat binnenkort wordt geboren, uiterlijk 3 oktober. Dan staat namelijk een keizersnee gepland omdat hij verkeerd ligt. Het is maar goed dat onze schoondochter om een extra echo had gevraagd, de verloskundige zei bij elke controle dat het kind goed lag, maar haar moeder en zus waren allebei verrast met een stuitbevalling met de nodige ellende. En ook deze baby ligt in stuit, op z’n minst merkwaardig dat een verloskundige dat niet zelf constateert, zo moeilijk kan dat toch niet zijn. Er is in het ziekenhuis nog tevergeefs geprobeerd de baby te keren, hij bleef koppig met het hoofd omhoog liggen. Zoals gebruikelijk vandaag de dag gaat de schoondochter na haar zwangerschapsverlof weer aan het werk – 3 dagen per week. Dat is niet geheel vrije keus, financieel gezien kan het niet anders. Van één inkomen kunnen de meeste gezinnen niet meer rondkomen en daarbij is kinderopvang spotgoedkoop. Ook is het niet van deze tijd dat een moeder zelf haar kinderen grootbrengt, de opvoeding door de staat kan niet vroeg genoeg beginnen.
Tja, noem het ouderwets, maar ik vind dat “feminisme” het gezin weinig goeds heeft gebracht. Gebrek aan gezinsleven, te weinig “wij”. Deze sociale afbraak wordt deels gecompenseerd door de opkomst van social media waar we ons kunnen aansluiten bij groepen gelijkgestemden om de nodige “likes” te scoren.
Veel kinderen krijgen ook al op kleuterleeftijd een slimme telefoon om mee te kunnen doen, wil je elk “real life” groepsgevoel mijden dan is een Steve Job’s school een prima aanvulling.
U begrijpt, de meeste vernieuwingen van deze tijd zijn niet aan mij besteed, sterker nog – ze staan me tegen. Internet vond ik tot voor kort een positieve vernieuwing totdat anderen mochten gaan bepalen wat nieuws en wat nepnieuws is. Net als de meeste dingen in het leven bepaal ik dat liever zelf.

Reacties zijn gesloten.