Nieuwjaarsnacht mijmeringen

2019. dat het jaar mag brengen wat goed voor ons is. Een mooie wens nietwaar, maar optimistisch ben ik de laatste tijd niet. Jammer toch wel, een positieve houding kan al verschil maken, maar blijkbaar is het niet goed voor je als je verwekker zich tegen je keert. Had ik niet verwacht, er zijn geen liefdevolle herinneringen aan m’n ouders en toch doet het pijn als je wordt verworpen. Enige troost is dat mijn zus hierin lotgenoot is waardoor we af en toe elkaar wat kunnen bemoedigen. Eindelijk hebben we iets gemeen, we zijn niet samen opgegroeid – m’n zus is elf jaar ouder dan mij – we hebben geen gemeenschappelijk verleden. Ze heeft andere beroerde dingen meegemaakt dan mij, ik was het nakomertje dat niet meer de bedoeling was en leerde al jong zelfredzaam te zijn.
De hersenen van de mens zijn gelukkig geprogrammeerd om ons – indien nodig – dingen te laten vergeten. Zo heeft Johan geen herinneringen aan het jaar dat hij overspannen was en ik geen herinneringen aan m’n jeugd, behalve de meest aangrijpende. Daar sta je niet bij stil maar soms kom je iemand tegen uit je verleden. Laatst sprak een vrouw me aan, ze vroeg of ik op de Münsterschool in Leeuwarden had gezeten. Verbaasd keek ik haar aan en zei dat klopt, wat dan? Haar naam was Wietske en ze was een klasgenoot uit die tijd, ze was vroeger ook wel bij me thuis geweest. Hoe zeer ik ook probeerde, er kwam geen enkele herinnering naar boven. Ik besefte dat mijn jeugd grotendeels een zwart gat is en er is niemand die dat voor me in kan vullen. Ach wellicht ook maar beter van niet, ook zonder verleden ben ik wie ik ben maar het was wel wat sneu voor Wietske.
De feestdagen in december waren ook weer een oefening in zelfredzaamheid, eerste kerstdag kwamen de kinderen eten, de overige feestdagen moest Johan werken.
Ik vond het niet erg om samen met Mylo het nieuwe jaar te begroeten, Johan had nachtdienst, de kinderen hebben hun eigen leven en voelen zich gelukkig niet verplicht om moeder gezelschap te houden. Mijn ouders daarentegen vonden het voor hun nageslacht wel een plicht om op officiële momenten present te zijn, trouwdag – vader/moederdag – nieuwjaarsdag, met kerstdagen werd verwacht dat ze uitgenodigd werden bij de kinderen. Mede om die reden zit ik liever alleen dan dat iemand zich verplicht voelt om op mij te passen. Zelfredzaam. Met alle knallen van oud en nieuw zat Mylo bij me op schoot, alle lampen en televisies aan zodat het meeste vuurwerk en lawaai aan ons voorbij ging. Tegen enen werd het buiten rustiger en kon ik eindelijk op bed, maar zoals vaker komen daar de donkere gedachten voorbij, frustraties dat Johan na 48 jaar werken nachtdiensten draait waarbij je hoopt dat hij ’s ochtends weer heelhuids naast je komt liggen. Ook al doet iedereen alsof dat normaal is – onze kinderen lachen als paps tijdens het kersteten in slaap valt – ik vind het godsgeklaagd dat we in het achterlijkste land van europa zo lang moeten werken, liefst tot we er bij neer vallen.

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share