Ruilen? Nou nee…

Een levenslange zoektocht naar balans, daarbij is mcs iets wat niet te omzeilen is. Wie mcs heeft wil geen fouten maken en toch gebeurt het me zo nu en dan. Vooral als het een poosje best wel goed gaat “vergeet” ik soms de regels en kan mezelf later wel voor de kop slaan. Sukkel, begin ik dan te somberen. En somberen is heel slecht voor je, hoe zet je dat van je af? Even naar de stad is geen optie. Even naar familie is geen optie. Er is maar één plek waar ik veilig ben en dat is thuis. Een paar jaar geleden gingen de jongens uit huis, de meeste weekenden en feestdagen is Johan ook niet thuis, m’n vader heeft z’n kinderen buiten de deur gegooid, al met al is het hier in huis een dooie boel geworden. Gelukkig kan ik zelf wel boodschappen doen, een kortdurende blootstelling aan welriekende medemensen is voor mij nog te doen.
Daar prijs ik me dan maar gelukkig mee, soms vraag ik me af – als zelfmedelijden op de loer ligt – met wie zou je willen ruilen? Dan kom ik tot het besef dat iedereen die ik ken z’n eigen sores heeft. Het plaatje voor de buitenwereld is vaak veel te rose. Iemand die mij alleen van gezicht kent weet niet wat ik meedraag, omgekeerd weet ik niet wat er speelt bij anderen. En met de mensen die ik wat beter ken zou ik om uiteenlopende redenen ook niet willen ruilen.
De conclusie is elke keer nee, ik wil met niemand ruilen, beter neem ik genoegen met m’n eigen problemen, ze horen bij mij en hebben me gemaakt tot wie ik ben.

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share