Nerveuze noorderlingen

Foto: ©ZEMBLA

Vorige week waren we even een midweek weg naar een Landal park in Noord-Brabant. Had er zelf geen zin aan, ik bedoel maar – oktober. September was geen optie, er is zo geschrapt in personeel waar Johan werkt dat er maar één man in een ploeg vrij kan. In Nieuw-Zeeland, waar het hoofdkantoor zit, zitten er zes mensen in een ploeg maar hier in Nederland zijn vier mensen wel genoeg denken ze. Dat is eigenlijk het minimum wil je kunnen draaien, dus bij ziekte – vakantie komt het geregeld voor dat er delen van de productie stilstaan. Dat kost veel meer geld dan je op personeel bespaart, maar gezond verstand is allang weggemanaged. Zodoende werd het oktober want Johan wilde toch wel graag even weg. Wijselijk ben ik er niet tegen in gegaan, je kan gaan dwarsliggen maar dan ben jij voor onbepaalde tijd de spelbederver. Dus vertrokken we op een bewolkte maandagmiddag richting het zuiden. Tot en met de polder niks bijzonders behalve twee keer wachten op een miezerig bootje waarvoor de brug omhoog gaat en het verkeer op de snelweg geduld moet oefenen. Na de polder geen bruggen meer maar man, man – wat een drukte. Daar worden wij als noorderlingen nerveus van, zesbaanswegen kennen we hier niet, een vierbaansweg is voor ons de limiet. Spitsstroken hebben we geen ervaring mee, snelheidsaanwijzingen boven de weg ook niet – goed opletten dus hoe hard je ergens mag rijden. Vrachtverkeer zover het oog rijkt, en als een vrachtauto 2 kilometer harder wil rijden dan z’n voorganger en gaat inhalen dan is meteen de gang eruit en wordt het dringen. Het verminderen van files hoeft dan ook niet zo moeilijk te zijn, een inhaalverbod voor vrachtwagens zou een hele grote stap in de goeie richting zijn. We blijven goed opletten hoe snel je mag, spitsstrook open dan 100, 130 als dat niet zo is tenzij er een natura2000 gebied naast ligt dan mag je 120 rijden. Het is gestoord, helemaal als je bedenkt dat je op de A7 bij Bolsward – vlak naast een woonwijk – gewoon 130 mag karren. En als natuur dan blijkbaar belangrijker is dan mensen waarom worden er dan in heel Nederland zoveel bomen gekapt?
Vermoeid komen we uiteindelijk in Brabant aan, bossen – ik ben er gek op. Tot mijn schrik heeft de vernieuwing van dit Landal park ook hier voor een behoorlijke ontbossing gezorgd. Het lijkt wel een nieuwbouwwijk, huisjes hier – huisjes daar met daartussen in een paar bomen die mochten blijven staan. Het bos is wel vlakbij maar het weer is deze week te slecht voor een boswandeling. Gelukkig is het huisje wel prima in orde en maken we kennis met een sunshower die erin zit, een soort infrarood straler in de douche. Raar om in de douche iets electrisch aan te zetten maar al na de eerste sunshower zijn m’n spieren helemaal blij, een lichtpuntje in deze bewolkte week. Toen we een dag eerder dan gepland weer naar huis gingen zei Johan “herinner me eraan als ik ooit weer eens begin over een oktober uitje dat dat geen goed idee is”. Kijk, uiteindelijk zitten we zonder toestanden op dezelfde golflengte, dat had ik met argumenten en tegenstribbelen nooit bereikt. Eén ding is zeker, die sunshower ga ik missen.

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share