Puinruimen…

De laatste what’s up is al weer een poosje geleden, om te schrijven moet je kunnen delen – en dat had tijd nodig. We hebben namelijk op zwarte vrijdag m’n vader begraven. Het was de meest sobere begrafenis die je kunt voorstellen. Pa werd 96 jaar en zelfs tijdens zijn korte ziekbed in het ziekenhuis – wetend dat het einde naderde – was er naar mij en m’n zus slechts wrok en boosheid. Zijn hulp – de nieuwe dochter – vertolkte haar slotacte in dit familiedrama.
Nadat ze pa de laatste jaren zorgvuldig had losgeweekt van z’n familie kwam tegen het einde van haar rooftocht een deel van de buit in volle glorie aan het licht. In het ouderlijk huis – dat voor ons op slot ging – woont inmiddels de moeder van de “hulp”. Samen met een kennis heeft de moeder het huis gekocht, wisten we niet – pa had destijds een vaag verhaal over iemand uit de buurt die het een mooi huis vond – maar pa vertelt het nu met ongepaste trots tijdens zijn laatste dagen.
Het is duidelijk wie de inboedel heeft geruimd, m’n aegon bureau, m’n tv die het wonderlijk genoeg nog steeds deed, net als de oude buizen radio op mijn vroegere slaapkamer.
Waarschijnlijk is alles verdwenen en we zullen nooit weten waarheen.
Tijdens pa’s laatste korte ziekbed kregen we een bericht van de “hulp” dat pa wilde dat zijn dochters de begrafenis gaan regelen.
Na zijn overlijden doen we dat en begraven pa in besloten kring zonder nieuwe dochter.
De dag voor de  begrafenis gaan we ’s middags even naar het appartement waar pa het laatste jaar woonde en schrikken van de chaos en troep. Huishouden behoorde blijkbaar niet tot het takenpakket van deze “hulp” waarvan niemand weet waar ze vandaan kwam.
Rest ons nog de ondankbare taak binnenkort het appartement leeg te halen, puinruimen – zowel letterlijk als figuurlijk.

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share