Onverdiend

Het puinruimen is klaar, het appartement van m’n vader is leeg weer overgedragen aan de makelaar. Het enige wat ik meenam is een oud houten fotolijstje, daarin heb ik een schoolfoto van mezelf gezet, een schattig meisje dat met een lieve blik in de camera kijkt. Elk dag kijk ik even en beloof haar m’n best te doen om dat deel van mezelf te hervinden.
Ik schat dat ik op de foto een jaar of zes was, ik heb daar geen herinneringen aan maar ik weet dat mijn thuis toen allesbehalve een veilige haven was. En toch keek dat meisje liefdevol in de camera, ze bleef gewoon haar eigen lieve zelf, daar kon alle narigheid niets aan veranderen. Die onschendbaarheid, zou het mogelijk zijn deze – in elk geval deels – te hervinden?
Het verleden heeft je gevormd, wat is geweest kun je niet meer veranderen. Terugkijkend als volwassene probeer ik te begrijpen wat er met dat lieve meisje is gebeurd. Ze lette in elk geval steeds beter op de signalen van mensen uit haar omgeving, probeerde niet op te vallen en als het nodig was zich af te zonderen. Ze leerde het belang van anderen boven dat van haarzelf te stellen om zo de broodnodige “liefde” te verdienen. Later besef je dat er niet zoiets bestaat als verdiende liefde, je kunt het niet verdienen – het is er of niet.
Het zal lastig worden maar het voelt belangrijk om eerst de liefde voor mezelf weer een plaats te geven die het verdient, onverdiend – zoals het hoort.

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share