Onze kwetsbare kant

Gisteren werd ik midden in de nacht wakker van een stem die zei “laat je niet gek maken”.
Er was niemand in de kamer, het was dezelfde stem die me lang geleden vertelde dat de halfhoogslaper van ons zoontje plaats moest maken voor een normaal bed.
Klaarwakker besefte ik onmiddellijk dat het advies te maken had met de corona maatregelen.
Zowel Johan als ikzelf waren wat halfjes geweest, beetje verhoging – wat hoofdpijn en een moeheid alsof je een marathon had gelopen. Normaal gesproken doe je daar niks mee maar in deze waanzinnige tijd waarin alles draait om corona had Johan zich toch maar ziek gemeld. Voor het eerst sinds ik hem ken heeft hij iets echt uitgeziekt, bijzonder.
Na een weekje ging Johan weer aan de slag, vroege- late- en nachtdiensten die we absoluut niet hadden gemist. Maar de nachtelijke stem had gelijk, alles draaide inmiddels om corona en ik voelde me daar heel oncomfortabel bij. De aanslagen van 9 -11 waren destijds voor mij een eye opener: neem niks zo maar aan omdat de msm dat zegt.
Voordat het corona tijdperk begon werd het nieuws geregeerd (hoe waar) door een klimaatagenda. De overeenkomsten werden me steeds duidelijker – de media maken gebruik van onze kwetsbare kant: emotie in combinatie met angst.
Toen ik op een ochtend boodschappen ging doen kon ik met eigen ogen zien waar dat toe leidt: ieder mens is een dodelijke bedreiging geworden en wordt met argwaan omzeild.
Scheelt wel dat ook de parfumdampen op afstand blijven, maar toch…
Voordat ik de winkel binnen mag moet ik op m’n gedesinfecteerde winkelwagen wachten. Een echtpaar op leeftijd voor mij wil samen met de kar de winkel in maar dat mag uiteraard niet. Nee, nee, geen uitzonderingen voor hoogbejaarden. De man en vrouw kijken elkaar aan, waarschijnlijk weet de vrouw wat er komen moet en verzorgt de man de logistiek, maar dat gaat hem niet worden en schoorvoetend lopen ze zonder boodschappen terug naar de auto.
Geschokt stap ik met m’n stinkkar de winkel binnen, de geur van desinfectiemiddelen is vrij doordringend, m’n neus begint te kriebelen net als de keel. Haastig leg ik de boodschappen in de kar – om weer naar buiten te kunnen voordat een nies- of hoestbui me als potentieel gevaar verraadt. Want niezen en hoesten is een risico, in gedachten zag ik mezelf worden afgevoerd door mannen in witte pakken, tsja, angst en emotie slopen het verstand.
Gesteund door de nachtelijke oproep besloot ik verstandig te kijken naar wat er gebeurt. Het griepseizoen was al vaker een aanslag op de kwetsbare, vaak oudere mens. Seizoen 2017-2018 zorgde voor een oversterfte van ergens in de buurt van 9.000 mensen. Toen was er geen paniek, je hoorde er weinig over. Wat is nu anders? Ten eerste is het een nieuw virus, niemand had daardoor al antistoffen, iedereen was onbeschermd. Normaliter is het logisch dat iemand op leeftijd met een beetje geluk het virus al op jongere leeftijd heeft doorstaan, maar nu niet. Dan vraag ik me af “waar komt een nieuw virus vandaan”? Heeft de mensheid daar zelf voor gezorgd in één of ander biologisch laboratorium (misdadig dat zulke fasciliteiten bestaan)?
Mijn onderbuik zegt dat we te maken hebben met een agenda, we hebben geen idee wat ons nog staat te wachten. Wellicht valt het uiteindelijk mee, misschien blijkt de oversterfte minder tragisch te zijn als 2017/8.  We zullen zien of en wanneer de emotie en angst voorbij mogen zijn. Maar nooit voor lang, er zal altijd een nieuwe dreiging naar voren worden geschoven – regeren is zoveel makkelijker als angst mee regeert.
We worden opgesloten, kinderen gaan niet meer naar school, we kunnen nergens meer ontspannen, we zijn er dankbaar voor want anders gaat het helemaal fout. Het lijkt me verstandig voorlopig mee te gaan in het huidige script – maakt voor mezelf niet zoveel uit: grotendeels ben ik – net als anderen met chemische intolerantie – altijd grotendeels huisgebonden.
Er zijn nog wel wat dingen om naar te kijken, misschien houden ze verband met de agenda. Zo vraag ik me af wat al die kleine ongeregistreerde vliegtuigjes dagelijks boven nederland uitspoken, klopt het dat er in europa 70.000 amerikaanse strijdkrachten opstomen naar polen?
Vragen, vragen, lijkt me verstandig daar eens naar te kijken, de angst voorbij.

Reacties zijn gesloten.

  • no copyright – feel free to share